Od początku powstania Samoloty uważano powszechnie, za maszyny mającą łączyć ludzi i pozwalać nieść pomoc, w żadnym razie nas nie dzieląc. Na początku główne zastosowanie samolotu polegało na dokonywaniu rozpoznania z powietrza. Jedyną broń stanowiła wtedy broń osobista pilota i była ona raczej stosowana w sytuacjach kryzysowych (np przymusowe lądowanie na wrogim terenie ) Dopiero podczas pierwszej wojny światowej zaczęto zastanawiać się nad ich bojowym zastosowaniem. Gdy w 1914, Rosjanin jako pierwszy pierwszy strącił wrogi samolot w powietrzu, do ludzi dotarło, iż samolot może stać się groźną bronią. W szybkim czasie pistolety osobiste zastąpione zostały przez karabiny maszynowe. Pierwsze ataki z powietrza na ziemię przeprowadzono w 1914 roku z pokłdu ... sterowca Użycie bombowca do ataku na cel cywilny miało miejsce także w sierpniu 1915, kiedy to pewien Niemiec nad Paryżem rozrzucił z samolotu... ulotki o treści „Armia niemiecka jest u twoich drzwi, jedyne co możesz zrobić to poddać się”. Szybko samoloty bojowe stawały się coraz doskonalsze a technika walki bardziej wyrafinowana. W czasie I wojny odkryto dwa ważne wynalazki które znacznie zwiększyły znaczenie samolotów na polu bitwy, były to synchronizator karabinu strzelającego przez obrys śmigła oraz zamki bombowe. Po zakończeniu wojny rozwój samolotów nie zastopował. Gdy w trakcie jej trwania najszybsze samoloty osiągały prędkość zaledwie do 220 km/h i miały zasięg do 400 km oraz pułap 7000 m, tak w trakcie II wojny światowej prędkość samolotów wzrosła do 550-868 km/h, zasięg do 750 – 6000 km, pułap do 12 000 m. W czasie II wojny światowej ujawnił się też podział samolotów na szybkie i zwrotne - myśliwce, mocno uzbrojone i przenoszące spore ilości ładunków wybuchowych - bombowce, oraz samoloty tylko i wyłącznie do transportu żołnierzy czy też służące tylko do rozpoznania terenu.